Síðasta færslan í dalnum II

Þá er komið að lokum þessa bloggs, þrátt fyrir einhver mótmæli! Hugmyndin var alltaf að halda þessu úti meðan að ég var úti...hehehe.....og nú er ég komin heim svo ef þið viljið fá fréttir af mér þá verðið þig hreinlega að taka upp símann, skrifa tölvupóst eða kíkja við ;)

Þrátt fyrir að ég sé ekki enn búin að fá einkunn fyrir lokaverkefnið mitt þá er held ég að hún verði allt í lagi þar sem það hefur verið staðfest að niðurstöður úr verkefninu verða kynntar í formi veggspjalds á eftirfarandi ráðstefnu í Toronto í haust http://www.cliffordbeersfoundation.co.uk/toronto.htm
Einnig er fyrirhugað að fá niðurstöðurnar birtar í 1-2 fagtímaritum á Englandi

Húsið gengur ágætlega....það er allavegana komið upp loftefni og líklegast verður hægt að byrja að flísaleggja nk mánudag. Eldhús og baðinnréttingar eru tilbúnar til uppsetninga og kommóðan á leið frá IKEA. Markmiðið er að ég geti haldið upp á afmælið mitt í húsinu og enn hafa iðnaðarmennirnir ekki hlegið að þeirri tillögu!

Mér líst vel á það sem ég er að fara kenna við HA eftir áramót og sýnist það eiga eftir að vera afar krefjandi verk að gera hugmyndafræði og kenningar að áhugaverðu og skemmtilegu efni. Að búa til kennsluefni er mun meira mál en ég gerði mér grein fyrir. Góð reynsla.

Jæja ég er á leið í sund núna á eftir og ætla að hefja ferilinn minn sem strætóþegi! Það gæti orðið pínu snúið og krafist þolinmæli og góðrar skipulagningar svo ekki sé minnst á góðan bakpoka og lopavettlinga. Ég neita nefninlega (eða get ekki borgað) að setja bílinn aftur á skrá og mun því reyna að ferðast allra minna leiða með strætó, labbandi, hjólandi .........eða á mömmu bíl sem hefur reyndar verið minn aðalfararskjóti hingað til.............Guði sé lof fyrir mæður sem taka alltaf við börnunum sínum aftur sama hversu gömul þau eru! Og guði sé lof fyrir frábær systkyni sem nenna endalaust að fylla sín húsakynni af mínum húsbúnaði og leigjenda, og standa í því að velja vaska og klósett. Og guði sé lof fyrir góða vini sem eru alltaf tilbúnir að leggja fram hjálparhönd.
Takk fyrir mig, lifið heil

Síðasta færslan í dalnum I

Á Íslandi baka karlmenn kökur, stelpur bjóða strákum í bíó og konur bera þunga hluti. Á Íslandi er gott að búa. Um kreppuna er margt hægt að rita en ég nenni því ekki..........það þarf að hugsa í lausnum til að koma í veg fyrir að þetta gerist aftur og auðvitað þurfa menn sem ekki hafa staðið sig í vinnu að taka þá ábyrgð.
Síðustu mánuðir hafa verið sannkallað ævintýri sem ég mun aldrei gleyma. Ég hélt að ég væri bara að fara í nám til London en það var rétt toppurinn á ísjakanum. Ótrúlegustu hlutir sem ég hef lent í og uppgötvað sem auðvitað hafa haft áhrif á mig á einn eða annan hátt. Í stuttu máli sagt þá er lífið magnað og stundum finnst mér eins og það sé rétt að byrja og í dag eru erfiðleikar í mínum augum ekkert annað en áskorun.

Sjónarhorn

Eftirfarandi tölvupóstur hefur gengið á milli manna síðustu daga og lýsir ákveðnu sjónarhorni.

Hvern fjandann er fólkið að meina? Starfs míns vegna neyðist ég til að lesa kreppufréttir daginn út og daginn inn. Auðvitað finnst mér þetta alveg hræðilegt og allt það en það er eitt sem ég skil ekki. Flestir tala um að nú sé kominn tími til að sinna börnunum sínum, fjölskyldu og vinum. Hvað í andskotanum heldur þetta fólk að íslenskur almenningur hafi haft fyrir stafni? Skyldi það ætla að við höfum verið viti okkar fjær og stigið trylltan dans í kringum gullkálfinn á meðan börnin okkar, vinir og ættingjar lágu óbættir hjágarði? Umkomulausir og einmana þar sem enginn hafði nokkurn tíma fyrir þá? Ég sjálf og allir sem ég þekki hafa nú verið uppteknir af því að vinna fyrir sér, að vísu ekki að vinna fyrir bankastjóralaunum heldur bara svona til að eiga fyrir salti í grautinn. Þessi sauðsvarti almúgi sem ég þekki hefur bara hugsað vel um börnin sín, takk fyrir. Hringt í vini og ættingja og heimsótt þá jafnvel ef sérlega vel hefur legið á fólki. Mér finnst þessi umræða gjörsamlega fáránleg. Það er verið að slá ryki í augun á okkur með því að við getum nú gert svo margt gott og nytsamlegt þótt búið sé að ræna okkur aleigunni og marga starfinu. Nú þakkar maður fyrir það helst að hafa þó vinnu. Það er verið að koma inn hjá okkur samviskubiti, að við höfum nú ekki hugsað sem best um þá sem næst okkur standa. Nú þegar við erum orðin atvinnulaus og blönk getum við allavega gefið okkur tíma að sinna börnunum í stað þess að æsa okkur yfir því að það sé búið að svipta okkur aleigunni og atvinnunni.
Við eigum nefnilega ekkert að vera að velta okkur upp úr því hver sé ástæðan fyrir þessum hremmingum, við erum hvort eð er svo vitlaus að við munum aldrei geta skilið að þetta var eiginlega alveg óvart og mönnum í útlöndum að kenna. Hvað er svo sem að marka einhverja aumingja sem eiga ekki einu sinni part í þyrlu? Ég fyrir mína parta ætla að halda áfram að sinna börnunum mínum, ættingjum og vinum. En ég ætla líka að vera reið, alveg fjúkandi vond, og ekki hætta fyrr en ég hef fengið svör við því hvernig íandskotanum allt gat farið hér til helvítis á einni nóttu. Afsakið orðbragðið.Kona

Bein útsending

Ég er að fara að leggja af stað til Ealing town til að snæða minn síðasta hádegismat í bili á japönskum veitingarstað með félögum mínum............áður en haldið er á Stansted flugvöll.........spennó spennó. Allt að verða klárt ;) Vildi að blómlegri tímar væru á Íslandi á þessum tímapunkti en ég sé áskorunina og er til í slaginn!
Sjáumst

Shipping

Þá er dótið komið í bílinn á leið til Grimsby........þá er það komið úr mínum höndum. Orðið ansi tómlegt hérna í íbúðinni þar sem við erum búin að selja allt dótið okkar nema eitt stykki hillu og í morgun fór dótið mitt og á morgun ætla húsfélagarnir að koma sínu dóti áleiðis. Verð nú bara að segja ykkur eina áhugaverða sögu..........kvarta svolítið.................en ég komst að því í dag að hanskarnir sem áður voru notaðir til að þrífa klósettið eru nú notaðir til að vaska upp!!! hvað finnst ykkur um það? og þegar að þráðurinn í mér er ansi stuttur þá langar mig hreinlega að öskra......................ég veit ekki hvað gengur að mér en hvert einasta smjatt hljóð, bor í nef og atuhgasemdir um hvað ég er með lítið höfuð eru hreinlega að ÆRA mig. Stefni á 4 klst göngutúr í dag til að pústa og reyna að jafna mig því auðvitað er vinir mínir yndislegir ég bara höndla þá ekki núna.

Heimkoma

Þá er það staðfest að kellingin er á leið heim. Lendi í Keflavík á mánudagskvöldið 13 október ;) og fer norður næsta morgun svo ég mun ekki stoppa lengi í borginni að þessu sinni. Ég verð að viðurkenna að ég hlakka hreint gífulega til þrátt fyrir allt að koma heim.....taugarnar hafa verið þandar til hins ítrasta síðustu vikuna og ég hef heyrt að best sé að hætta þegar leikur hæst stendur (eða eitthvað álíka) og þar sem ég er farin að gelta á fólk í kringum mig og þoli illa kjánalæti .......og fleira ...........þá er best að drífa sig heim og fara að gera eitthvað af viti og reyna að koma mér í vinnu. gjadpogja´gopáa...................................heim heim heim vvvíííí